Maar… door alles wat je hebt meegemaakt – stress, relaties, verwachtingen van anderen, oude pijn – is jouw tent flink gaan rammelen.

Aan de voorkant ziet het er nog best oké uit. Je hebt geleerd jezelf goed te presenteren. Je lijkt het aardig op orde te hebben. Maar wat niemand ziet: aan de achterkant van je tent flapperen de doeken heen en weer.

De haringen zitten los, de tentstokken zijn verbogen of missen helemaal. Alles waait naar binnen. Energieën, verwachtingen, ruis… en jij voelt je overprikkeld, moe, onrustig… Misschien zelfs verdrietig, zonder precies te weten waarom.

Je past je aan, je werkt keihard, je probeert alles ‘op te lossen’ door nog meer je best te doen. Maar je staat eigenlijk niet op je eigen plek. Je probeert je leven te runnen vanuit een tent die ieder moment omvergeblazen kan worden.

En dan…

Ga ik voor je aan de slag en maak de boel schoon, zet nieuwe haringen neer, richt de tent opnieuw in… De achterkant krijgt net zoveel aandacht als de voorkant. De binnenkant wordt weer van jou. En dan voel je weer: “Dit is míjn plek. Ik ben gegrond. Ik ben hier.”

Kun je je voorstellen wat er dan verandert?

•  Je voelt je steviger.
• Je kunt je grenzen beter aangeven. Je maakt keuzes vanuit jezelf – niet omdat je denkt dat het ‘zo hoort’.
• Mensen om je heen reageren anders op je. Ze merken je op. Je communicatie verandert….

Je staat er. Letterlijk én figuurlijk.

Spreek dit jou aan, neem dan contact met mij op!